Çok seviyorum memleketi. Hele bir de güzel uyandıysam güne. Herkese selam vermek, herkese gülümsemek istiyorum. Karşılık aldım mı değmeyin keyfime. “Herkese gülümseyin” ne güzel bir tavsiye.

Baharın gelmesi uzun sürünce bu sene, azıcık bir güneş gördüm diye –ki güzü severim, yağmuru, yaş eksik olmayınca- elini tuttuğum oğlumla yürürken “her şeye isyan, alayına gider” suratımı bırakıp “ne güzel bir gün yahu” demiştim (hashtag şükür). Bi’ şey olduğu da yoktu aslında da. Babam yok mesela. Kaçırdığım, yapamadığım şeyler var, şekerimi düşüremediğim günler... Ama öfkemi azalttım ben. Kişisel zafer sayılır. Doğuma gittiğim bir şarkı var “bulutlar, pambık gibi bulutlar..” kafamda çalıyor, öyle gamsız. Gençliğimin en genç kısmı (hala gencim) kaygılanmakla geçti çünkü. En çok, en çaresiz de memleket için işte. Çocuğum oldu, kaygılar katlandı.

Düşünüyorum, bu kadar zamanda bu kadar “tarihi” ana şahitliği nasıl anlatırım ona diye. Zor. Benim bizimkilere sorduğum gibi o da bana soracak. Sorsun, sorgulasın diye çalışıyorum zaten. Meyvesini verir elbet. Beğenmediği cevaplar alacak. O zaman benim sinirimi almamış olmasını istiyorum. “n’aptınız” derken öfkelenmesin. Gözümü kaçırır, başımı eğer miyim acaba? Nasıl oldu diyecek bunca şey, ne yaptınız? Zor coğrafyada zor yaşadık derim. Susup dalarım sonra, çünkü yakama yapışsa hakkı. Babam gibi “neyse onu da anlatmayayım şimdi” derim belki, sokakta olanları sorduğunda. Ne dediğimizin bir önemi olmadığı zamanlara gelene kadar direndik diye çıkarım işin içinden. Sonra bir otosansürdür gitti. Yazı yazıyordum mesela onlar başlığını bile… Tabii şimdi gurur duymuyorum da. Çünkü bir adam çok kuvvetliydi, o kadar kudreti eline almasının coşkuyla kutlandığı gün eve çok ümitsiz döndük evlat. Bir iki sefer ümitlenir gibi olduk. O zaman başka şeyler olmuştu. Pırıl pırıl gençler, halay çekerken.. Neyse işte, yapamadık. Ondan önce de annenin yarı yaşında gençler ölmüştü. Korktuk haliyle. Adalet mi? Ona bir şey olmasın dedik de yetmez ama diyenler vardı… Ondan. İçerde çok kavga edince biraz dışarısıyla da dalaştık. Bir takım kıskançlıklar olmuş. Peşinden bir miktar fakirleştik. İşte ne bileyim. Olmasın dedik de... Engel olamadık.

İstiyorum ki benden şanslı, umutlu, kaygısız, mutlu olsun bu sevdiğim memlekette. Bu insanlar neden gülmüyor demesin de gülmeyeni yadırgasın, derdini dinlesin. Aklının almayacağı engellerle karşılaşmasın, seneler sonra ancak anlayabileceği durumlarla hakkı yenmesin. Adaleti sorgulamasın bir de. Hayatın adaletini falan değil, Hukuk’u. Kayıtsız güvenebileceği şeyden şüpheye düşmesin. Özgür, adil yaşamak için hak etmediği bedeller ödemesin. Bunu yapabilelim, oldurabilelim istiyorum. Konuşmak zamanı olsun adı, hemen şimdi güzel zamanlar.

Ve bunu sadece kendiminki için değil, tüm çocuklar için istiyorum. Varsın ne çekmişsiniz şansız kuşak desinler. Olsun. Onlar iyi olsun. Her şey çok güzel olsun, hepimiz için.

Avatar
Adınız
Yorum Gönder
Kalan Karakter:
Yorumunuz onaylanmak üzere yöneticiye iletilmiştir.×
Dikkat! Suç teşkil edecek, yasadışı, tehditkar, rahatsız edici, hakaret ve küfür içeren, aşağılayıcı, küçük düşürücü, kaba, müstehcen, ahlaka aykırı, kişilik haklarına zarar verici ya da benzeri niteliklerde içeriklerden doğan her türlü mali, hukuki, cezai, idari sorumluluk içeriği gönderen Üye/Üyeler’e aittir.