banner75

Zaman zaman depreşiyor eskiye olan tutkum

Özlemin eski tadı olmasa da..

Yaşlanmak mı ?

Zamanın ruhunu yakalayamamak mı bilemiyorum ki..

Ya da tüm zamanlarım aynı anda yaşamaya devam mı ediyorlar benimle anlayamıyorum ?

Yani çocukluğum, yani gençliğim, yani şimdiki ben; kol kola farklı boyutlarda da olsa 'şimdiki beni yaşadığım' zaman dilimi içinde varlığımızı devam mı ettiriyoruz?

Mümkün müdür ? Bilemem..

Ama bazen bir kapının zilini çalarken birden çocukluğumda da o kapıyı çalmışım gibi oluyorum

Dalıyorum, gidiyorum..

Burnum da eski zarif zamanların sızısı oluyor hep..

Dejavu diyorlar hani..

Ne güzeldi eski kapılar, tokmaklarla çalınan..

Sımsıcak “Geldim.. Patladın mı?” cevapları ile komşu teyze tarafından açılan

Mutlaka bir çift gülen göz, tanıdık bir samimiyetle sizi içeriye buyur eden

Hani şimdilerde dürbünlerden bakıp ta canımız istemedi mi açmadığımız kapılar gibi değildi onlar..

Sıcacık haneler, hoş sohbet ev sahipleri, kırk yılın hatırı kahveler

Kahve yanında sunulan, hani eskiler derlerdi ya, hoş bizler de eskidik ama, 'lati lokumlar'..

Hala bilmem  'Lati lokum' nedir, cehaletime verin :) Korkuyorum hayal etmediğim bir şey çıkar diye de,öğrenmemeye gayret ediyorum..

O ahşap kapıdan içeri girdiniz mi bir kere ne ikramın arkası kesilirdi, ne de o hoş kahkahalı sohbetlerin..

Duyan da gelirdi hani teklifsiz,

sanki o kapı herkesin kapısıydı

Şimdiki kapılar ne vurdum duymaz…

Hele ya şimdiki bizler

Soğuk duvarlar, metal kapılar ardında bekleyen bizler..

Kimse çalmasa kapıları, daha mutlu olunacak zamanlar sanki bu zamanlar

Kazara başka bir kapı da çalsak ufak tefek günlerimizde, mutlaka saçımız okşanır,

terimizin hali hatırı sorulur,

bembeyaz yumuşacık bir tülbent mutlaka sırtımıza yerleştirilir,

ya bir şekerle ya da bir bardak suyla ama mutlaka sımsıcak bir gülümsemeyle yolculanırdık..

Rüya yıllarımızdı..

Şimdiki çocuklara asla nasip olmayan ve bir daha da olmayacak..

Mutluyduk..

Kaygısız, korkusuz mahalle mahalle hayta gibi koştuğumuz günlerdi

Şimdilerde kapı önleri ne kadar sessiz

Hoş kapı önü de kalmadı ki..

Ne istedik ki o zamanlardan

O asude, zarif hayatlardan

O kibar ve asil insanlardan

Gönlümüzün kapılarından

Hoyratça uğurladık onları..

Yerine yeni mutluluklar koyamadığımız zamanlar artık..

Yaşayanlar ne şanslı

Şimdikilere geçmişler ola..

Kapıları çalan benim

Kaldıysa ardında sevdiklerim..

Avatar
Adınız
Yorum Gönder
Kalan Karakter:
Yorumunuz onaylanmak üzere yöneticiye iletilmiştir.×
Dikkat! Suç teşkil edecek, yasadışı, tehditkar, rahatsız edici, hakaret ve küfür içeren, aşağılayıcı, küçük düşürücü, kaba, müstehcen, ahlaka aykırı, kişilik haklarına zarar verici ya da benzeri niteliklerde içeriklerden doğan her türlü mali, hukuki, cezai, idari sorumluluk içeriği gönderen Üye/Üyeler’e aittir.