Tek bir tık

Online Alışveriş’ kavramı her ne kadar teknolojinin gelişmesiyle birlikte hayatımıza girmiş olsa da dünyayı kasıp kavuran pandemi ile birlikte hayatımızdaki yeri başka bir seviyeye atladı.

Eskiden manava gidip elimizle seçtiğimiz karpuzu, kavunu, tek tek eleyip sepetimize attığımız kirazları artık internet üzerinden tek bir tıkla gecenin üçünde bile evimize söyler hale geldik. Mağaza mağaza gezerek ayağımıza en uyan, yürürken en rahat edeceğimiz ayakkabıyı bulmak için sayısız denemeler yaparken internette indirime girdiği an beğendiğimiz ayakkabıyı hemen satın alır olduk.

Pratik ve de zaman kazandıran bir yöntem olan online alışveriş sistemi hayatımıza birçok kolaylık sağladı, bu çok açık. Saatlerce süpermarketlerde, avmlerde, mağazalarda mesai harcamadan arama butonuna yazdığımız tek bir kelime ile istediğimiz ürünü, kıyafeti, çantayı bulabilir hale geldik.

Ama artılarının yanında hayatımızdan koparıp götürdüklerini de göz ardı etmemeliyiz. 7den 70e hepimizin telefonunda indirilmiş şekilde bekleyen o alışveriş uygulamalarından gelen indirim bildirimlerine hapsolduk hepimiz. İndirim haberi geldiği an ihtiyacımız olsun olmasın anında indirime giren beğendiğimiz o çantayı tek bir tuşla satın alır olduk. Canımız ne zaman sıkılsa dışarı çıkıp bir kahve içip nefes almaktansa, online alışveriş batağına düşmeye başladık. En ucuz kıyafeti, ayakkabıyı, ev eşyasını alabilmek için her saniye, elimizde telefon sayfayı yeniler hale geldik.

Ve de bir manava gittiğimizde, bir mağazaya girdiğimizde esnafla, kasiyerle konuşmayı, bir kelime dahi olsa gülümseyip kolay gelsin” demeyi unuttuk. İnsan ilişkilerinden çokça uzaklaştığımız bu süreçte tanımadığımız bir insandan gelen sıcak bir tebessümün bizi ne kadar iyi hissettirdiğini unuttuk.

Ve ne yazık ki her geçen gün, telefon ekranlarına hapis, bakkala gidip bir ekmek almaktan bile uzak, sözdeinsanlar olarak hayatımızı sürdürmeye devam ediyor, temel ihtiyaçlarımız için bile telefonlara ve bilgisayar ekranlarına bağımlı bir topluluk olma yolunda ilerliyoruz.

Bazen düşünüyorum da robotlar bile bizden şanslı; ruhları zaten yoktu. Ama bizler ruhumuzu, rengimizi, yaşama tutunma nedenlerimizi yitirdik bu süreçte. Umarım yine yeni yenidensarılırız hayata yeni bir merhabaile..

YORUM EKLE